24/7/2007 - Şizofren bir çocuğun ölüme çağrısıdır dikkate alınmasın!
Gel ey yar!
Ayaz yemiş yanlarıma güneş dokunmadan gel...Pustuğum hayat ölümle öpüşmeden gel...Aynalarla kefenlenmiş cesedimi gel de sen kurtar...Bırakma beni aynaların esaretine...
Tanrım! Bu kadar çok ceset bana mı ait? Korkuyorum...Gözlerim gözlerini göstermiyor nicedir aynalarda... Bu yüzden kaçıyorum aynalardan... Gel ey yar! Kır gözlerimin zincirlerini... Sök seni göstermeyen aynaların gözlerime asılı çivilerini... Gel de kurtar beni hayat denilen bu baş ağrısından... Aynalarda ki beni,bana göstermeden gel... Takatim yok cesedimi görmeye... Bak yar! Ellerim üşümüş... Ölüm parmak uçlarımda... Gözlerime kan oturmuş gözlerin... Hayat beni hep parantez açmış acılarına... Noktası yok bu ömrün ey yar... Bitmiyor acının satır başı,bitmiyor virgülü... Gel koy son noktayı bitimsiz acıya,sancılı hayata...
Bedenim hissiyatını yitirmiş yar! Ölüm uyandırıyor beni hayat denilen kabustan... Azrail'im ol tut ellerimi ey yar! Bak... Çığlık çığlığa susturuyorlar bu çocuğu... Bir tutam ölüm bırakıyorlar yaşamayı beceremeyen çocuk parmaklarına... Bir sus dayıyorlar şakağına... Sus diyorlar... Sus ve git!
Ah be yar! Kelimelerim tükendi... İçimdeki şizofren ölüme sürüklendi... Gözlerime seni göstermeyen aynalar saplandı... Sustum koca bir acıya küçük bedenimle... Ve bildiğim ne varsa tükendi bir bilinmezin gizeminde...Bildiğim yalnızca; adım uçurum kıyısında bir çocuk... Ve senin adın, son adımım... Adın tükenmeden gel ey yar!
İki kişilik bir ölüm yazgısını üstlenmiş cesedimin ve üstü örtülmüş ömrümün "sen"i toprak olmadan gel... Aynalar şizofren çocuğa da kefen olmadan gel... Ve bir aşk daha teneşire uzanmadan gel...
Anladım yar! Bu çocuk sana her "git" dediğinde biraz daha büyümüş gidişinle...Sana her "git" dediğinde bir adım daha yaklaşmış ölüme... Ve gidişin gözlerime pussa da, senin gözlerini yitirmişliği kendi gözlerinden kaçışı olmuş aynasız kentlere... O çocuk şimdi "gel" diyor sana yar... Dönüşüne vuslatlar biriktiriyor kentinin zemheri soğuğunda... Biliyor ki senin dönüşün son adımıdır hayatın... Biliyor ki senin dönüşün ölümüne fermandır zamanın... Ah be yar! Gidişinle ölüme yürüdü devler ülkesinin bücür şizofrenleri... Şimdi bir gülüşünle uyanırlar ölüm uykusundan... Dönüşüne adanmış bütün bekleyişleri... Yoluna pusmuşlar, ellerinde ölüm,sırtlarında hala senin bıçakların,gözlerine saplanmış aynaların... Ve dillerinde hala adın... Ey yar! Kent ceset kokularına bürünmeden gel... Katline ferman verilmeden gel ey yar!
Kalemimin son manevrasıyla son nefesimi yazdım satırlara... Gidişini gem vurdum dilime... Susuşuma söz yaptım yokluğunu...Bir kentin ölümsüzlüğüne astım adını...Bekliyorum... Fiyakalı bir dönüşle değil pejmürde bir yalnızlıkla gel... Kendini bana terk etmek için değil, beni sensizliğe terk etmek için gel... Varlığını var sayarım ben... Sen yalnızlığımı kanatmadan gel yar! İçimdeki şizofreni ürkütme sakın... Uyanmasın o çocuk... Parmak uçlarında gel.. Gel ey yar! O çocuk büyümeden gel....
Fatıma ARSLANER
|
